Türkiye’de maliyetler artıyor, belirsizlik büyüyor. Çareyi ne yapıyor tekstilcimiz?
Üretimini alıp Mısır’a taşıyor.
Buraya kadar acı ama anlaşılır.
Asıl garip olan bundan sonrası:
Mısır’a giden Türk firmaları, orada ürettiklerini Türkiye’ye satıyor.
Yani dün ihracatçı olan firma, bugün kendi ülkesine ihracat yapar hâle geliyor.
İşte tam burada durup sormak gerekiyor:
Bu nasıl bir dış ticaret aklıdır?
Bir ülke düşünün;
kendi sermayesi, kendi markası, kendi bilgisi başka ülkede üretim yapıyor,
sonra o ürünü döviz ödeyerek geri alıyor.
Kağıt üzerinde ithalat.
Gerçekte ise kaybedilen sanayi, kaçan katma değer, eriyen istihdam.
Sorun firmada mı?
Hayır. Firma ayakta kalmaya çalışıyor.
Sorun; üretimi ülkede tutacak maliyet yapısını, finansmanı ve öngörülebilirliği sağlayamayan sistemde.
Bugün tekstilde yaşanan tablo şunu söylüyor:
Türkiye, ihracatçılarını ithalatçı hâline getiriyor.
Üreteni cezalandıran, taşıyana alkış tutan bir yapı oluşuyor.
Sonra da dış ticaret açığına şaşırıyoruz.
Kur artınca seviniyor, ithalat faturasını görünce üzülüyoruz.
Oysa gerçek çok net:
Üretim gittiği yerde ticaret de orada kalır.
Geriye sadece dövizle satın alan bir pazar kalır.
Eğer bir Türk firması, Türk pazarına Mısır’dan satış yapmayı daha mantıklı buluyorsa,
orada artık mesele dış ticaret değil, ekonomik akıl tutulmasıdır.
Bugün tekstil.
Yarın başka bir sektör.
Ve biz hâlâ “neden ihracat artmıyor?” diye soruyoruz.
