Kırılma Payı

İçinde bulunduğumuz sistemde bir şeyler üretmek kolay değil.

Sadece maddi olarak değil, psikolojik olarak da yıpratıcı.

Üretmek, üretmeye çalışmak, ayakta kalmak…

Bunların hepsi insanın ruhundan pay alıyor.

Bazı insanlar iyi değildir.

Bazı insanlar da kötü değil, sadece korkaktır.

Ama en tehlikelileri, kendini haklı sananlardır.

Çünkü sistem tam da bu insanlarla yürür.

Sorgulamayanlarla, susanlarla, “idare edenlerle”.

Bu düzen içinde insan bazen susar.

Bazen geri çekilir.

Bazen de kendini korumak için ortadan kaybolur.

Ben de uzun bir süre öyle yaptım.

Yazmadım.

Konuşmadım.

Sizlerden ayrı kaldım.

Ama bu bir vazgeçiş değildi.

Bu bir birikmeydi.

Kırılma Payı, bir insanın ne zaman vazgeçtiğini,

ne zaman sustuğunu

ve ne zaman geri dönülmez şekilde değiştiğini anlatıyor.

Bu kitap bir anda yazılmadı.

Zamanla, kırılarak, susarak yazıldı.

İnsanların ne kadar kolay korktuğunu,

ne kadar hızlı “haklı” olduklarını sandıklarını görerek yazıldı.

Bu yüzden Kırılma Payı bir hikâye değil sadece.

Bir eşik.

Bir yüzleşme.

Bugün sizlere bunu telafi etmek için değil,

bir sevincimi paylaşmak için yazıyorum.

Çünkü bu sistemin içinde üretmenin hâlâ mümkün olduğunu

kendime ve size hatırlatmak istedim.

Uzun bir aradan sonra,

yazdığım kitapla geri döndüm.

Bu bir başlangıç.

Ve bazen bir insanın en büyük üretimi,

suskunluğunu kırmasıdır.